Η δικιά μου ανασκόπηση της σεζόν

#14: Δημήτρης Δεληγιάννης
#16: Γιώργος Ροκαδάκης
#17: Χρήστος Δημητριάδης
Απάντηση
maik75
Δημοσιεύσεις: 40
Εγγραφή: Δευ Ιουν 17, 2013 10:33 pm
Τοποθεσία: Καβαλα
Ηλικία: 21

Η δικιά μου ανασκόπηση της σεζόν

Δημοσίευση από maik75 » Σάβ Μάιος 19, 2018 6:24 am

(Συγνώμη εκ των προτέρων για το σεντόνι)
Πρώτη σεζόν στο gp3, πρώτο πρωτάθλημα που συμμετέχω, πρώτη φορά σε πρωτάθλημα της f1axion, το οποίο, προσωπικά, ήταν ένα όνειρο για εμένα. Το ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό, αλλά έτσι για εμένα, γιατί μέσα από αυτήν την κοινότητα μου κόλλησε το μικρόβιο που λέγεται sim racing, καθώς είχα μπεί στην κοινότητα για πρώτη το 2013, σαν fanboy, ως όντας τότε 15 χρόνων που του άρεσαν τα αγωνιστικά παιχνίδια και ψαχνόμουν, βρήκα την f1axion, όπου εδώ πέρα έμαθα τι εστί sim racing και έτσι πορώθηκα με το sim racing. Γύρνοντας στο 2017, γιατί βγήκα ήδη εκτός θεματος, πήρα τον Σεπτέμβριο του '17 την πρώτη μου τιμονιέρα, πριν από αυτό είχα εξασκηθεί και έπαιζα σε έντονο βαθμό assetto corsa με controller, έτσι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να ξανά μπώ στην f1axion, αλλά αυτήν την φορά σαν οδηγός, για καλή μου τύχη βρήκα τον Δελιγιάννη, όπου εκείνη την περίοδο έψαχναν 4ο οδηγό για την ομάδα τους, όπου ειλικρινά του χρωστάω πολλά που με πήρε κάτω από την φτερούγα του και με έμαθε μαζί με τον Δημητριάδη αρκετά πράγματα, τα οποία μου ήταν υπερπολυτιμα στην έκβαση της σεζόν.

Βαρκελώνη: Πρώτη φορά στην πίστα με τιμονιέρα, βρήκα την αλλαγή από το controller σε τιμονιέρα σχετικά εύκολη θα έλεγα, έκανα λίγο προπόνηση, αλλά στην τελική δεν είχα ακόμη το υπολογιστικό σύστημα να με υποστηρίξει, καθώς ήμουν εκείνη την περίοδο ακομα με το λάπτοπ και ήταν να χτίσω υπολογιστή, αλλά αυτό άργησε και έτσι δεν πρόλαβα τον πρώτο γύρο.

Αυστρία: Πολύ προπόνηση, ήθελα μανιωδώς να βρώ πράγματα, 100 γύρους ανά μέρα για μία εβδομάδα, όπου σε κάποια στιγμή έπρεπε να κάνω διάλειμμα και να μην ακουμπήσω τιμόνι για να επανέλθω, όλα αυτά μονο για τον πρώτο αγώνα, όσπου τελικά ήρθε, είχα αρκετό άγχος και πίεση από τον εαυτό μου να τα πάω καλά, δεν είχα σκοπό να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο από την πρώτη θέση, το οποίο μου κόστισε, στον αγώνα όλα ομαλά, όσπου ήρθε η κρίσιμη ώρα, βούτηξα και το πλήρωσα. Πολλά νεύρα με τον εαυτό μου, αλλά και με τον Κελεμπέκα μετά τον αγώνα, γιατί πολύ απλά δεν ήθελα πιστέψω ότι εγώ χάλασα όλη αυτήν την προετοιμασία, το ξεπεράσα, συνέχισα, όσπου ήρθε το συμβάν με τον Μουτζουγιάννη και με αποτελειωσε, όλος ο 2ος αγώνας ήταν μέσα στα νεύρα με τον εαυτό μου για την πατάτα που έκανα, τελικά πήρα την δεύτερη θέση, όπου εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να την χαρώ και τελικά είπα πως απλά πώς δεν με ήθελε.

Αγγλία: Αποφασισμένος πλέον να διορθώσω πράγματα, αφού πήρα την πρώτη κρυάδα, δούλεψα σκλήρα, παίζει να έκανα γύρω στους 800 γύρους, φτάνει η μέρα του αγώνα, όλα μέλι γάλα, όσπου γίνεται το συμβάν με τον Αυξεντίου, νευριασμένος προσπαθούσα να σώσω την παρτίδα, συνεργάστηκα άψογα με τον Χρήστο, έπεσα επάνω στο κινητό τοίχος που λέγεται Παπαρινόπουλος και συμβιβάστικα με την 4η θέση, ειπα δεν είναι ο αγώνας μου. Στον δεύτερο αγώνα τα πράγματα χάλασαν απο την 3η κιόλας στροφή, επαφή με το Χρήστο και στραβή ανάρτηση, απο εκεί και μετά ήταν απλά ένας αγώνας θέλησης, σε κάποια φάση του αγώνα έφερα τετακε, καθώς το μονοθέσιο ήταν εξαιρετικά δύσκολο στην οδήγηση, μου πέρασε απο το μυαλό να εγκαταλείψω, είπα όχι και τελικά κατάφερα να τερματίσω 8ος με τον ταχύτερο γύρο του αγώνα, το πως δεν τον έχω καταλάβει ούτε ο ίδιος, ειπα ξανά δεν είναι ο αγώνας μου.

Ουγγαρία: Ξεχνόντας το τι έγινε στους προηγούμενους αγώνες, δούλεψα σκλήρα για ακόμη μια φορά, κατάφερα να πάρω την pole, πίστευα ότι ήταν η μέρα μου, πίστευα ότι μπορούσα να πάρω το μέγιστο, όσπου στην αρχή του 1ου αγώνα έκανα κάκιστη εκκίνηση, έπεσα στην 3η θέση και σαν να μην έφτανε αυτό, είχα το ping να με βαράει αλύπητα φτάνοντας στα 1550 ms σε άκυρες στιγμές του αγώνα, με αποτέλεσμα ότι έχτιζα με το να φτάνω τον Παπαδημητρίου, να γκρεμίζετε, γιατι άφηνα γκάζι για να μην βρεθώ επάνω στον Παπαδημητρίου, νεύρα και απογοήτευση. Στον δεύτερο αγώνα, ξενερωμένος πλέον από τον πρώτο, έκανα έναν συντηρητικό αγώνα για την 5η θέση, ειπα και για μια ακόμη φορα δεν είναι η μέρα μου σήμερα.

Βέλγιο: Ξενερωμένος πλέον, μη έχοντας καμία προσδοκία για το τίποτα, δούλεψα σκλήρα, έβλεπα πως δεν με έβγαινε τίποτα, όσπου γύρισε ο Δελιγιάννης σαν από μηχανής Θεός και με βοήθησε να μαζέψω τα σπασμένα, με αποτέλεσμα να πάρω το απόλυτο από τον γύρο (pole position, νικη στον 1ο αγώνα, ταχύτερος γύρος, νικη στον 2ο αγωνα και ταχύτερο γύρο επίσης). Εκείνη την στιγμή ένιωσα κάτι να αλλάζει μέσα μου και κατάλαβα αρκετά πραγματα, τα οποία άλλαξαν πλήρως τα πράγματα και είπα στον εαυτό μου για πρώτη φορά στην σεζόν πως είναι η μέρα σου.

Ιταλία: Πολυ μικτός γύρος, το συμβάν με τον Δελιγιάννη με επηρέασε αρκετά, όπως και όλη την ομάδα, γιατί ουσιαστικά έμεινα μονός να παλέυω, δεν περίμενα τίποτα από τους αγώνες, ήρθε μια αναπάντεχη pole και μετέπειτα νίκη, μέχρι πού το rfactor είχε αλλά σχέδια για εμένα και κράσαρε στο formation lap. Είπα ok, συνεχίζουμε. Αξίζει να σημειώσω πως μετά από αυτόν τον αγώνα, ακολούθησε μία αρκετά περίεργη, με την καλή έννοια, εβδομάδα, όπου σε μια εβδομάδα έτρεξα στο gp της Μόντζας στο gt3 και αναπάντεχα είχα πάρει έγκριση και για το gp της F1, το οποίο ήταν τέλειος τρελό και παράλογο για εμένα και πρέπει να ευχαριστήσω τον Μουζαΐδη που με παρεκκίνησε να το κυνηγίσω.

Χερέθ: Ήταν ίσως ο καλύτερος γύρος για εμένα, καθώς κατάλαβα το πως να δουλέυω αποδοτικά και το πως να στήσω το μονοθέσιο, στο πρώτο αγώνα πηρα την 2η θέση, δεν με πείραξε καθόλου, στον 2ο ήρθε η νίκη ✌.

Άμπου Ντάμπι: Καθόλου αγχομένος, δούλεψα αποδοτικά, ευχαριστήθηκα και τους δύο αγώνες στο έπακρο, στον πρώτο ούτε καν δεν το περίμενα να πάρω την νίκη, στον δεύτερο εκνευριστικά ελαφρώς με τον Παναγή, αλλα ok life goes on.

Κλείνοντας, την σεζόν αυτήν την έζησα λες και ήμουν σε τρενάκι του λούνα πάρκ, αλλά κυρίως την ένιωσα σαν εποικοδομητική, όπου αυτός ήταν και ο βασικός στόχος. Όπως οι νίκες, έτσι και η νίκη στο πρωτάθλημα ήρθε αναπάντεχα, ακόμα δεν το πιστεύω η το νιώθω οτι ξες το κέρδισα, γιατί έχω μάθει να μην βάζω προσδοκίες, ίσως αυτό να είναι για το καλύτερο, πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι έχω να μάθω πολλά πράγματα και είμαι ακόμα πεινασμένος για μάθηση. Ευχαριστώ πολύ και συγνώμη και πάλι για το σεντόνι :D

Απάντηση

Επιστροφή στο “SPEEDUP RACING TEAM”